Pardulas - ciasteczka z miodem

Kiedyś, dawno temu znalazłam w Atlasie Kulinarnym Świata przepis na małe ciasteczka, które jakoś mnie zaintrygowały. Są jednocześnie i ciekawe i niezbyt skomplikowane w przygotowaniu.
Pochodzą z Włoch, a ich cechą wyróżniającą jest sposób formowania - nadzienie nakłada się do miseczek z ciasta, z "przyszczypanym" brzegiem, luzem kładzionych na blasze, nie ograniczonych żadną foremką. Poczytałam i dowiedziałam się, że pardulas to nazwa zbiorcza wypieków o takiej formie. Nadzienie się zmienia.
Długo zwlekałam z ich wypróbowaniem ale wreszcie są. Takie małe, płaskie babeczki. Trochę jak mini serniczki, trochę jak tarteletki.

Pardulas
przepis z Kulinarnego Atlasu Świata
proporcje na 8-9 ciasteczek


Ciasto:
12 dag mąki
szczypta soli
1 czubata łyżka zimnego masła
1 łyżeczka płynnego miodu
4 łyżki wody


Nadzienie:
15 dag ricotty
2,5 łyżki cukru
2 żółtka
skórka z 1/2 cytryny i 1/2 pomarańczy
1 łyżka rodzynek
2 białka

miód do polania ciasteczek






Do mąki w misce dodałam sól. Połączyłam mąkę z masłem startym na tarce o drobnych oczkach. Wlałam miód i wodę, zagniotłam gładkie ciasto. Wstawiłam przykryte na 30 minut do lodówki. Po tym czasie schłodzone ciasto rozwałkowałam, wycięłam kółka o średnicy 10 cm. Ułożyłam na blasze przykrytej papierem do pieczenia. Brzegi kółek "przyszczypałam" w ośmiu miejscach, tworząc brzeg o wysokości ok. 1 cm. Tak powstałe miseczki włożyłam na 15 minut do lodówki.
Ricottę utarłam w misce z cukrem i żółtkami, dodałam skórkę z cytrusów i rodzynki oraz ubitą na sztywno pianę z białek. Napełniłam ciastka. Przepis podaje, żeby piec w temp. 180°C, podczas gdy moim zdaniem to stanowczo zbyt niska temp. Szczypanki w ciastkach się rozjechały. Sądzę, że należałoby wstawić dobrze schłodzone ciastka do piekarnika nagrzanego do 200 - 210°C. Po ok 5 minutach, gdy ciasto się zetnie, obniżyć temp. do 180°C i spokojnie dopiec, aż ciastka zrobią się rumiane.

Pardulas podaje się skropione miodem.
Na podstawie własnego doświadczenia wiem, że jest to bardzo dobry pomysł. Dopiero polane miodem i to wcale nie bezpośrednio przed podaniem, nabierają właściwego charakteru. Tak samo jak herbata z samą cytryną albo herbata z samym miodem nie dorównują herbacie z miodem i cytryną ;)
Dobrze tez zjeść je następnego dnia po upieczeniu. Wtedy miseczki z ciasta stają się wilgotniejsze i lepiej komponują się z wnętrzem.
Do pardulas na pewno wrócę. Nadają się doskonale w tych nierzadkich momentach, kiedy trzeba przygotować coś szybko i nie ma czasu na dodatkowe zakupy. Szast, prast i mam idealny dodatek do kawy ;)))